ایمنی بدن

پوست (Skin)

• لایه درونی (درم): بافت پیوندی رشته‌ای، محکم و غیرقابل نفوذ (چرم).
• لایه بیرونی (اپیدرم): لایه‌هایی از سلول‌های پوششی که لایه‌های خارجی مرده‌اند و می‌ریزند (حذف میکروب).
• ترشحات: اسید چرب (محیط اسیدی) و عرق (نمک + لیزوزیم).
• فلور نرمال: میکروب‌های مفید که با رقابت غذایی مانع رشد میکروب‌های بیماری‌زا می‌شوند.

مخاط (Mucosa)

• پوشاننده لوله‌های گوارشی، تنفسی و ادراری-تناسلی.
• ماده مخاطی: چسبناک است و میکروب را به دام می‌اندازد.
• لیزوزیم: آنزیم کشنده باکتری در اشک، بزاق و مخاط.
• در تنفس، مژک‌ها میکروب‌های به دام افتاده را به سمت حلق می‌رانند.

نوتروفیل

نیروی واکنش سریع، چابک و دارای توانایی تراگذری (دیاپدز). مواد دفاعی کمی حمل می‌کند.

درشت‌خوار (ماکروفاژ)

در بافت‌ها حضور دارند (حاصل تغییر مونوسیت). میکروب‌ها و سلول‌های مرده/فرسوده را می‌خورند.

سلول دندریتی

میکروب را می‌خورد و تکه‌های آن را در سطح خود به سلول‌های لنفوسیت (در گره لنفی) نشان می‌دهد.

ماستوسیت

هیستامین ترشح می‌کند که باعث گشاد شدن رگ‌ها می‌شود.

لنفوسیت B (ایمنی هومورال)

• بلوغ: مغز استخوان.
• عملکرد: ترشح پادتن (مولکول Y شکل).
• هدف: میکروب‌های موجود در خون و لنف (خارج سلولی).
• پادتن‌ها میکروب را خنثی کرده، به هم می‌چسبانند یا رسوب می‌دهند.

لنفوسیت T (ایمنی سلولی)

• بلوغ: تیموس.
• عملکرد: حمله مستقیم به سلول.
• هدف: سلول‌های سرطانی، آلوده به ویروس و بافت پیوندی.
• با ترشح پرفورین (منفذ) و آنزیم مرگ، سلول را نابود می‌کند.

ایدز (HIV)

ویروس به لنفوسیت T کمک‌کننده حمله می‌کند. چون این سلول‌ها فرمانده سیستم ایمنی هستند، کل دفاع مختل می‌شود. انتقال از طریق خون، جنسی و مادر به جنین است.

حساسیت (آلرژی)

پاسخ بیش از حد به مواد بی‌خطر (آلرژن). اتصال آلرژن به ماستوسیت باعث آزاد شدن هیستامین و بروز علائم می‌شود.

خودایمنی

دستگاه ایمنی سلول‌های خودی را بیگانه فرض کرده و حمله می‌کند.

• MS: حمله به غلاف میلین اعصاب مرکزی.
• دیابت نوع ۱: حمله به سلول‌های سازنده انسولین در لوزالمعده.