فصل پنجم زیستشناسی دوازدهم (تأمین انرژی و تنفس یاختهای)
تجزیه گلوکز در سیتوپلاسم سلول برای تولید انرژی اولیه. این مرحله نیازی به اکسیژن ندارد و در تمام سلولها (هوازی و بیهوازی) مشترک است.
اگر اکسیژن موجود باشد، پیرووات وارد راکیزه (میتوکندری) میشود.
پیرووات وارد راکیزه میشود. یک $CO_2$ از دست میدهد، اکسایش مییابد (NADH تولید میشود) و با اتصال به کوآنزیم A، به استیل-کوآنزیم A تبدیل میشود.
در بخش داخلی (ماتریکس) راکیزه رخ میدهد.
بیشترین مقدار ATP در این مرحله و در غشای درونی راکیزه ساخته میشود.
الکترونهای پرانرژی از NADH و FADH2 به پروتئینهای زنجیره منتقل میشوند. انرژی الکترونها صرف پمپ کردن پروتون ($H^+$) به فضای بین دو غشا میشود.
اکسیژن آخرین پذیرنده الکترون است. با گرفتن الکترون و پروتون، تبدیل به آب ($H_2O$) میشود. اگر اکسیژن نباشد، زنجیره متوقف میشود.
تراکم پروتونها در فضای بین دو غشا بالا میرود. پروتونها تمایل دارند برگردند، اما تنها راه برگشت آنزیم ATPساز است. عبور پروتون از این آنزیم انرژی لازم برای تولید ATP انبوه را فراهم میکند.
در نبود اکسیژن، زنجیره انتقال الکترون کار نمیکند. برای اینکه قندکافت ادامه یابد، باید NAD+ بازسازی شود. این کار با تخمیر انجام میشود.
رادیکال آزاد: گاهی در تنفس هوازی، اکسیژن به طور کامل احیا نمیشود و رادیکال آزاد تولید میشود (دارای الکترون جفت نشده). بسیار واکنشپذیر و مخرب برای بافتها و DNA راکیزه است.
پاداکسنده (آنتیاکسیدان): موادی در میوه و سبزیجات (مثل کاروتنوئیدها) که رادیکالهای آزاد را خنثی میکنند.
الکل: باعث افزایش تولید رادیکالهای آزاد و تخریب کبد (نکروز) میشود.